ΚΑΡΟΥΛΙΑ-ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ
Τὰ Καρούλια, εκτείνονται ἀμέσως μετὰ τὸ Διαπόρτι. Τὰ ἀσκηταριά, βρίσκονται σὲ σπήλαια καὶ σὲ κοιλότητες τῶν γκρεμῶν ποὺ σχηματίζουν οἱ ἀπόκρημνοι βράχοι κατεβαίνοντας κατακόρυφα στὴν θάλασσα. Ἡ πρόσβαση γίνεται μὲ στενότατα μονοπάτια σκαμμένα στὸν βράχο καὶ συχνά, διακρίνονται ἁλυσίδες, ποὺ προσφέρουν κάποια ἀσφάλεια στὰ πιὸ ἐπικίνδυνα σημεῖά τους. Τὰ ἀσκηταριά, χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 17ο αἰῶνα, καὶ ἡ κατασκευή τους ὑπῆρξε ἰδιαίτερα ἐπίπονη, καθὼς τὰ ὑλικὰ ἔπρεπε νὰ μεταφέρονται ἀπὸ τὴν ἀκτὴ μὲ σκοινιὰ καὶ τροχαλίες. Αὐτὲς οἱ τροχαλίες έδωσαν, κατὰ μία ἐκδοχή, στὴν περιοχὴ τὸ ὄνομά τῆς, ἂν καὶ πολλοὶ θεωροῦν ὅτι τὸ τοπωνύμιο Καρούλι προέρχεται ἀπὸ τὸ καραοῦλι, δηλαδή παρατηρητήριο, μια καὶ ἡ τοποθεσία ἐλέγχει ὅλη τὴν κίνηση τῶν πλοίων στὸ Βόρειο Αιγαίο.
Τὰ Καρούλια, ἦταν ἀρχικὸ κάθισμα τῆς Μικρῆς Ἁγίας Ἄννας. Τὸ 1877, ἡ κυρίαρχος Μονὴ Μεγίστης Λαύρας, τὰ ἀπέσπασε καὶ τὰ παραχώρησε ἀντὶ μισθώματος σὲ Ῥῶσσους μοναχούς, τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμός, βαθμιαῖα, αὐξήθηκε καὶ ἡ περιοχὴ λειτουργοῦσε ὡς ἄτυπη σκήτη. Ὁ ναὸς τῆς Καλύβης τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἐκτελοῦσε τότε χρέη Κυριακοῦ. Σώζονται δεκαέξι ἀσκηταριά. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνος, μόναζαν τριάντα ἐρημίτες. Τὰ Καρούλια, χωρίζονται στὸ Μέσα ἢ Φρικτὸ Καρούλι καὶ στὸ Ἔξω Καρούλι.
***
Πάνω ἀπὸ τὰ Καρούλια, διακρίνεται ψηλά, στὴν ἀπότομη πλαγιά, μία ὁμάδα ἀπὸ Καλύβες. Εἶναι τὰ Κατουνάκια. Μεταξὺ τῶν εἴκοσι δύο ἡσυχαστηρίων τῆς περιοχῆς, τὸ ὀνομαστότερο εἶναι ἐκεῖνο τῶν Δανιηλαίων. Ψηλὰ στὴν κορυφή, εἶναι τὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Ὁσίου Ἐφραίμ· ἐκεῖ μόνασε ὁ Ὅσιος παπα-Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, ποὺ ἐκοιμήθη τὸ 1998.
Μια τσιμεντένια προβλῆτα, ἐξυπηρετεῖ ἀπὸ κοινοῦ τὰ Καρούλια καὶ τὰ Κατουνάκια. Ἡ κατασκευή, εἶναι πρόσφατη. Τὸ καλντερίμι γιὰ τὸ Ἡσυχαστήριο τῶν Δανιηλαίων, ἔγινε τὸ 1936. Τότε ἔφτασαν γιὰ πρώτη φορὰ μουλάρια στὰ Καρούλια, καὶ ἕνας ἀσκητῆς ἀπελπισμένος φώναξε: «Πέταλο στὸ Καρούλι, χάθηκε τὸ Ἀγιονόρος!»
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου