Κεφάλαιον ΛΘ΄. Τὸ θαῦμα τῆς κανδήλας στὴν Μονὴ Ἰβήρων.
1. Ἠννόησα εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ὅτι οἱ Ἰβηρῖται μοῦ παρεσκεύασαν ἔκπληξιν. Εἶχον ἐκλέξει τοὺς καλλιτέρους των ψάλτας καὶ τοὺς μᾶλλον καλλιφώνους ἱερομονάχους των καὶ ἱεροδιακόνους των, οἵτινες εὑρέθησαν ἐν ἁμίλλῃ, τὶς νὰ ψάλλει καλλίτερον καὶ τὶς νὰ κάμει τὴν περισσοτέραν ἐντύπωσιν· καὶ οὕτω τὸ σύνολον τῆς λειτουργίας ἐκείνη ἦτο μία θαυμασία μυσταγωγία, πρὸ τῆς ὁποίας ἔμεινα ἔκθαμβος, καὶ προσηλώθην ἐπὶ τοσοῦτον εἰς αὐτὴν καὶ ἐν γένει τὰ ψαλλόμενα, ὥστε ἐλησμόνησα τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον κατῆλθον τὴν ἡμέραν ἐκείνην εἰς τὴν Μονήν.
2. Παρῆλθεν ἤδη τὸ Εὐαγγέλιον καί, ἐν τῇ ἀφοσιώσει μου εἰς τὰ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τελούμενα, δὲν ἐπρόσεξα τὴν κανδήλαν διὰ τὴν ὁποίαν κατῆλθον, καὶ ἡ ὁποία εἶχε κατ’ αὐτὸ κινηθῆ.
3. Ὁ Γραμματεύς, μακρόθεν καὶ ἐκ τῆς θέσεώς του μὲ ἔβλεπε καὶ μὲ παρηκολούθη, ἰδὼν δέ, ὅτι δὲν ἔπρόσεξα κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον τὴν κίνησιν τῆς κανδήλας, ἐπλησίασε σιγὰ σιγὰ καὶ μοῦ λέει: -Ἐνθυμεῖσαι τὸν λόγον, δι’ ὃν ἤλθομεν σήμερον εἰς τὴν Μονήν; -Ἄ, ναί, λέγω καὶ ἔστρεψα πρὸς τὴν κανδήλα, τὴν πρὸ τῆς Ὡραίας Πύλης καὶ εἶδον αὐτὴν ἱσταμένην ἀκίνητον. –Κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Εὐαγγελίου ἐκινήθη καὶ ἀρκετὰ ζωηρὰ μάλιστα, ἐπαναλαμβάνει οὕτος, ἀλλὰ παρετήρησα δὲν ἐπρόσεξες. Τώρα, κατὰ τὴν ἔξοδον τῶν Ἁγίων θὰ κινηθῆ καὶ αὖθις, ὡς καὶ εἰς ἄλλα δύο σημεῖα τῆς λειτουργίας (ἅτινα καὶ μοῦ ὑπέδειξε). Πρόσεχε.
4. Μετὰ τὴν ὑπευθύμησιν ταύτην ἐκάρφωσα πλέον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπὶ τῆς κανδήλας. Μετ’ ὀλίγον ἐπέστη ἡ στιγμὴ τῆς ἐξόδου τῶν Ἁγίων. Κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην μὲ κατέλαβε κάποια συγκίνησις. Εἶδον τὴν κανδήλαν ν’ ἀρχίσει κινουμένη, ἄνευ ὠθήσεώς τινος, σιγὰ σιγά, αἱ ταλαντεύσεις της καθίσταντο μέχρις ἑνὸς σημείου μεγαλύτεραι καὶ μέχρι ἡμίσεως σχεδὸν μέτρου καὶ εἶτα μικρότεραι, ὥστε εὐθὺς μετὰ τὴν ἔξοδον τῶν Ἁγίων ἔπαυσε κινουμένη.
5. Τὸ πρᾶγμα μοῦ ἔκαμε μεγίστην ἐντύπωσιν εἰς τὸ τρῖτον σημεῖον, καθ’ ὃ καὶ πάλιν θὰ ἐκινῆτο ἡ κανδήλα. Ἐπλησίασα νὰ ἴδω μήπως ὑπάρχει καλογερική τις πονηρία, ἀλλ’ ἐπείσθην, ὅτι αἱ κινήσεις δὲν ὠφείλοντο εἰς ἐξωτερικὴν ὤθησίν τινα οἱανδήποτε. Μάλιστα, τὴν τελευταίαν φορὰν παρεκάλεσα καὶ ἐκλείσθησαν καὶ τὰ παράθυρα, μήπως ῥεῦμα ἀέρος ἐπέφερε τὰς ταλαντώσεις, ἀλλ’ ἐπείσθην μετ’ ὀλίγον ὅτι οὔτε ὁ ἀὴρ ἦτο ὁ ἐπιφέρων τὴν κίνησιν! Τί συμβαίνει ἐνταῦθα; Εὑρέθην εἰς τὴν ἀνάγκην ν’ ἀνομολογήσω καὶ αὖθις τὴν ἀτέλειαν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἀδυναμίαν του νὰ ἐξηγήσει τὰ περὶ αὐτόν. Καὶ συνεπῶς, πόσον σοφῶς τὸ εὐαγγέλιον διδάσκει «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα». Προσευχήθην μετὰ μεγάλης εὐλαβείας καὶ ἀσπασθεὶς μετ’ ὀλίγον τὰς εἰκόνας, ἐξῆλθον τῆς ἐκκλησίας.
6. -Ἔ, πῶς σοῦ ἐφάνη τὸ φαινόμενον; πλησιάζων μὲ ἐρωτᾶ ὁ Γραμματεύς. –Παραδέχομαι ἀδιστάκτως, ὅτι πρόκειται περὶ θαύματος καὶ σᾶς εὐχαριστῶ διότι ἐγίνατε αἴτιος νὰ ἴδω αὐτό. Σεῖς πῶς ἐξηγεῖτε τὸ φαινόμενον;, λέγω πρὸς τὸν πλησιάσαντα κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν πατέρα Ἄνθιμον. Ὁ ἄνθρωπος οὗτος, ὅστις ἄλλοτε μοῦ ἔδιδε φρονιμωτέρας ἀπαντήσεις, ἐν προκειμένῳ μοῦ ἀπήντησεν ἀκαταλλήλως καὶ οὐχὶ ἱκανοποιητικῶς: -Τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ εἶναι τόσον μέγα, ὥστε καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα ὄντα γεραίρουσι καὶ ὑμνοῦσι τὸν Κύριον. Κάποτε, ὁ Πατριάρχης Ἰωακείμ, ἐξήρτησε τὴν κανδήλαν οὐχὶ δι’ ἁλύσεων ἀλλὰ διὰ σιδηρᾶς ῥάβδου. Καὶ τότε, ἐπειδὴ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κινηθῆ, τὸ ἐντὸς τῆς κανδήλας ὑάλινον δοχεῖον, ἐν τῷ ὁποίῳ τὸ φῶς μετὰ τοῦ ἐλαίου, κατὰ τὴν ὥρα, καθ’ ἣν ἔδει νὰ κινηθῆ, ἐξῆλθε τῆς θέσεώς του καὶ κατῆλθεν καὶ ἔστη ἐπὶ τοῦ μαρμαροστρώτου δαπέδου ὄρθιον μὲ τὸ φῶς ἀνημμένον.
7. Εἶτα, μετέβην εἰς τὸ Συνοδικόν, καὶ ἀφοῦ συνεζητήσαμεν καὶ ἐκεῖ ἐπ’ ὀλίγον ἐπὶ τοῦ θαύματος, ἐγείρομαι νὰ φύγω, ἀλλὰ οἱ μοναχοὶ μὲ κράτησαν διὰ τὸ μεσημεριανὸν γεῦμα καὶ οὕτω ἔμεινα τὴν μεσημβρίαν.
8. Ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρω θαύματος, πᾶς ὁ ἀμφιβάλλων δύναται μ’ ἐλαχίστην δαπάνην νὰ μεταβῆ εἰς τὴν Μονὴν Ἰβήρων κατὰ μίαν τῶν μεγάλων ἑορτῶν, οἷον τῶν Χριστουγέννων, Ἁγίου Βασιλείου, τῶν Φώτων, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τοῦ Πάσχα καὶ θὰ ἴδη αὐτοπροσώπως τὸ γεγονός!
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου