12. ΚΗΔΕΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΡΕΩΤΟΥ 1987
Ἦλθε ἐμπρός μου, τὸ σκηνικὸ τῆς θανῆς καὶ τῆς ταφῆς τοῦ πάλαι ποτὲ Κερασιώτου, τὸ πρῶτον, καὶ ἀκολούθως τῆδε κἀκεῖσε κατὰ ἔτη καὶ ἀνὰ εὐκαιρία εὐκόλως μετακινουμένου καὶ ἐγκαθισταμένου Γέροντος Ἰωακείμ (Μπαλάσης Ἰωάννης τοῦ Κωνσταντίνου, ἐκ Καλαβρύτων Ἀχαΐας, κοιμηθέντος τὸ 1987), στὴν αὐλὴ τοῦ Βατοπεδινοῦ Κελλιοῦ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, στὸ ὁποῖο, ἐπὶ τέλους, ἀποφάσισε νὰ καταλήξει γιὰ νὰ περάσει τὰ τέλη τῆς ζωῆς του· ἐκεῖ στὰ κάτω καὶ ἀρκετὰ χαμηλὰ τῆς πολίχνης τῶν Καρυῶν.
Παραπλεύρως μὲ τὴν ἐκκλησίτσα καὶ κάτω ἀπὸ τὸν ἐνσωματωμένο μὲ τὸν τοῖχο τουβλόχτιστο Σταυρό, ἐπεθύμησε τὸν ἐνταφιασμὸ τοῦ σώματός του καὶ ἔδωσε τὴν πρὸς τοῦτο ἐντολὴ στὸν εὐλαβέστατο ὑποτακτικό του, λίγες ἡμέρες προτοῦ ξεψυχήσει.
Μισοτελείωνε ἡ ἀκολουθία τῆς κηδείας, καὶ ὁ τάφος δὲν εἶχε ἀκόμα ἑτοιμασθῆ. Γιατί, στὸ συγκεκριμένο μέρος, μόλις δύο πιθαμὲς κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα, κρυβόταν γρανίτινο νταμάρι, τὸ ὁποῖο, παρὰ τὶς πολύωρες καλεμιὲς καὶ τὰ βαρυοχτυπήματα ἐκείνων ποὺ φιλότιμα προσφέρθηκαν νὰ βοηθήσουν, πεισματικὰ ἀρνιόταν νὰ συγκατατεθῇ καὶ δεχθῇ ἐπάνω καὶ ἐντός του τὸν γνωστὸ καὶ φίλο μου ἀπὸ τὰ παληὰ Γέροντα –Θεὸς σχωρές’ τον- πού, ὁ εὐλογημένος, ἐκτὸς ἀπὸ σὲ προορατικὸ καὶ προνοητικό, καὶ σὲ ὑποψίες ὑστεροῦσε.
Εὐτυχῶς, ποὺ κάποιος ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἵδρωναν, διέγνωσε ὅτι τὸ νταμάρι πρὸς τὴν μία του ἄκρη παρουσίαζε σημαντικὴ κλίση πρὸς τὰ κάτω, καὶ ἔδωσε τὸ σύνθημα νὰ ἀνοίξουν ἄλλον τάφο ἐλάχιστα ἀνατολικώτερα· ἔτσι λύθηκε τὸ πρόβλημα· δὲν ἄργησαν νὰ ἀνασάνουν οἱ καταϊδρωμένοι, καὶ νὰ ἀνακουφισθοῦμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄλλοι.
Τελειώσαμε τὴν κηδεία καὶ τὴν ταφὴ τοῦ σκήνους τοῦ ἀγαπητοῦ μας Γερο-Ἰωακείμ, ἀλλὰ ὅταν ἀρχίσαμε νὰ ἀποχαιρετοῦμε τὸν ὀρφανισθέντα ὑποτακτικό του πατέρα Θεόδωρο (Βλαχιώτης Δημήτριος τοῦ Νικολάου, ἐκ Κνίδης Γρεβενῶν· γέννησις 1932, προσέλευσις 1950, κουρὰ 1951), εὐχόμενος τὰ τῷ γεγονότι καὶ τῇ περιστάσει καθιερωμένα καὶ δέοντα, καταλάβαμε πὼς διπλοέκλαιγε, ὁ καημένος· μιά, γιατὶ τοῦ πῆρε ὁ Θεὸς τὸν πατέρα καὶ Γέροντά του, καὶ ἀκόμη μία, γιατί, ἐνῷ ἀπὸ πρώτων στιγμῶν τῆς ἀφίξεώς του στὸ Ὄρος καὶ ἐπὶ σαράντα τόσα χρόνια, τοῦ ἔκανε ἐν ἀπολύτῳ ἀφοσιώσει πλήρη καὶ τυφλὴ ὑπακοή, ἦλθε τούτη ἡ ἀπρόβλεπτη στιγμὴ ποὺ τὸν ἀπέδειξε παρήκοο τῆς ὕστατης ἐπιθυμίας καὶ ἐντολῆς του. Ἀπεῖχε ἕνα ἕως ἑνάμισυ μέτρο ὁ τάφος ἀπὸ τὸν ἐντοιχισμένο Τίμιο Σταυρό! Ὑπάρχουν, βλέπετε, καὶ λεπτότητες λογισμῶν, ὑπερευαίσθητες καρδιές, καὶ περιδεεῖς συνειδήσεις.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου