10. ΤΑΡΑΣΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ
Ὁ εὐλαβέστατος καὶ λιγομίλητος μοναχὸς Ταράσιος Λαυριώτης (Εὐσταθίου Χαράλαμπος τοῦ Εὐσταθίου, ἐκ Τραπεζοῦντος· γέννησις 1892, προσέλευσις 1911, κουρὰ 1913, κοίμησις 1973), μονίμως στόλιζε τὸ τραπέζι του μὲ τὴν κάρα τοῦ Γέροντός του· γιὰ νὰ μὴν μποροῦν νὰ τὸν πλησιάζουν, -ὅπως μᾶς ἔλεγε- οἱ αἰσχροὶ λογισμοί, γιὰ νὰ περιμένει κάθε ἡμέρα καὶ τὸν δικό του θάνατο, καὶ γιὰ νὰ αἰσθάνεται, σὰν ὑπήκοος ὑποτακτικός, πρόσφατες καὶ ἀμέσως ἐφαρμόσιμες τὶς ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξελθοῦσες ἐντολὲς καὶ συμβουλές του.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου