Ὁ μοναχὸς Τρύφων ὁ Καυσοκαλυβίτης
Πῶς νὰ ξεχάσω τὸν μακαρίτη Γερο-Τρύφωνα (Παπαλυμπέρης Ἀγησίλαος τοῦ Λεωνίδου, ἀπὸ Λογγανῖκο Λακωνίας· ἔτος γεννήσεως 1920, προσέλευσις εἰς Μονὴν Γρηγορίου 1962 καὶ μουρᾶς εἰς αὐτὴν τὸ 1963, ἐγκατάστασις εἰς Καυσοκαλύβια 1967, κοίμσηις 1991), ποὺ μὲ τὴν φιλέργεια καὶ τὴν πρὸς κάθε πλησίον του ἀπεριόριστη ἀγάπη, ἀεικίνητος ἦταν, στὸ νὰ τρέχει νύκτα-μέρα σὲ ἐξυπηρετήσεις ὅλων τῶν πατέρων τῆς Σκήτης καὶ στὸς μεταφορὲς ἀπὸ τὸν Ἀρσανᾶ τῶν πραγμάτων στὶς Καλύβες των; Ἔτσι φιλάδελφα συμπεριφερόταν ἀφ’ ἧς τόπο καὶ χῶρο τῶν ἀγώνων του τούτη τὴν Σκήτη ἐπέλεξε καὶ ἠσπάσθη.
Τὸ ὅ,τι ἦταν ζηλωτὴς δὲν ἐμπόδιζε τὸν ταπεινὸ καὶ πολυσυμπάθητο ἀπὸ ὅλους Γέροντα, νὰ ἐκφράζει δημοσίως τὰ πρὸς τὴν ἐλαχιστότητά μου φίλια αἰσθήματα, νὰ μὲ συναναστρέφεται –βοηθὸν ἐπίσκοπον οντα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου- εὐκαιριῶν διδομένων καὶ νὰ μὲ προσκαλῇ στὴν Καλύβα του, πρὸς προσκύνηση τοῦ ναΐσκου καὶ τοῦ σπηλαίου τοῦ προστάτου τοῦ Ὁσίου Ἀκακίου, καὶ νὰ καταφθάνει προθύμως στὸ Κελλί μου, μὲ τὸ κοντούλικο, ἀσκητικὸ καὶ ἐκεῖνο, μουλαράκι του, καὶ νὰ ἐπιδίδεται σὲ καλλιεργητικὲς καὶ ἄλλες ἐργασίες!
Χαρὰ καὶ τέρψις ψυχικὴ γιὰ ἐμένα ἡ παρουσία του στοὺς Ἁγίους Πάντας μου, προσωπικὴ συμβολὴ καὶ ἐνθάῤῥυνσις στὶς ἐπίμοχθες προσπάθειές μου. Ἀλλὰ καὶ ἀπόντος μου ἔκανε ἐκεῖ τὸ πᾶν γιὰ νὰ μὲ εὐχαριστήσει. Ἐπέστρεφα ἀπὸ τὴν Ἀθωνιάδα καὶ ἔβλεπα τὰ πεζούλια καθαρά, τὴν αὐλὴ συγυρισμένη, τὰ κλήματα κλαδεμένα, τὶς λεμονιὲς σκαμμένες, τὸν κῆπο ξεχορταριασμένο, τὶς ντοματιὲς ποτισμένες.
Καὶ ποῦ νὰ δεχθῇ πληρωμὴ ἢ κάποιου εἴδους ἀμοιβή. Ἔπρεπε νὰ σκληρύνω τὴν στάση μου ἀπέναντί του, νὰ ἀπειλήσω ὅτι θὰ ἀπηγόρευα στὸ ἑξῆς τὶς ἐλεύσεις καὶ ἀσχολίες του καὶ ὅτι θὰ διέκοπτα τὸν τόσο ὡραῖο σύνδεσμο μαζί του, γιὰ νὰ τὸν ἀναγκάσω νὰ ἐπιτρέψει τὸ βάλσιμο στὸν τουρβᾶ του κάποιων ἀντικειμένων· μερικῶν κονσερβῶν σαρδελλῶν ἢ κομπόστας, λίγου τραχανὰ Σκυριανοῦ, ποὺ εἶχα ἐγὼ τὸν τρόπο νὰ προμηθεύομαι εὐκόλως.
Πίστευε ὁ μακαριστός, πὼς τοῦτα τὰ λίγα καὶ φθηνά, πλὴν ἄγνωστα σὲ αύτόν, ἦταν πάρα πολλὰ καὶ πανάκριβα. Ἐξελάμβανε δὲ ἐπὶ πλέον, ὅτι καὶ τὸ ζωάκι του ὑπεραποζημιωνόταν, ἀφήνοντας τοὺς ξερότοπους τῆς Σκήτης καὶ βόσκοντας καὶ βλαστολογῶντας ἐλεύθερα καὶ χορταστικὰ στὰ χλοερὰ καὶ θαμνοβριθῆ παρτέρια τῆς περιοχῆς μου, καὶ ἐπὶ πλέον κουβαλῶντας, κατὰ τὴν ἐπιστροφή, στὸ σαμάρι του δύο δεμάτια χόρτου διαλεχτοῦ, γιὰ νὰ ἔχει νὰ μασουλάει μακαρίως καὶ στὴν ξηροτοπιὰ τῆς Καλύβας του.
Μᾶλλον νωρὶς ἀπεδήμησε πρὸς τὰς αἰωνίους Μονὰς ὁ φίλτατός μου Γερο-Τρύφων καὶ ψυχοπόνεσα πολύ.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου