Κεφάλαιον ΙΖ΄. Περίπλους τῆς ἐσωτέρας ἐρήμου.
Τώρα τὰ βράχια ψήλωναν πιὸ πολύ, καὶ οἱ κάβοι ἔγιναν πιὸ ἄγριοι καὶ ἔρημοι. Τοὺς νιώθαμε πάνω μας, νὰ μᾶς πλακώνουν μὲ τὴν σκιά τους, ἄγριοι καὶ ἔρημοι χωρὶς κανένα ἴχνος ζωῆς πάνω τους καὶ ἀπάτητοι ἀπὸ ἀνθρώπινο πόδι. Μονάχα πουλιὰ καὶ φίδια, νυχτερίδες καὶ κοράκια ἔχουν στήσει ἐκεῖ πάνω τὶς φωλιές τους. Τὸ ταξίδι μας ἦταν εὐχάριστο καθὼς πλέαμε ἀνάμεσα σὲ τούτη τὴν ἀγριότητα. Πυκνὰ γέρικα πουρνάρια καὶ ἄρια καὶ ἐπιβλητικὲς ἀπότομες ἄγριες κοφτερὲς μύτες βράχων, χωμένες στὴν θάλασσα σὲ ἀπύθμενα βάθη.
Προτοῦ φτάσουμε στὸν αὐτόματο φάρο, ποὺ βρίσκεται στὸν λεγόμενο κάβο «Φονιά», ἐξαιτίας τῶν μεγάλων φουρτοῦνων ποὺ πιάνουν ἐκεῖ πέρα κοντὰ στὶς ἀλυκές, ὁ πατὴρ Εὐθύμιος εἶπε στὸν καπετάνιο.
-Σὲ παρακαλῶ, γύρισε τὸ τιμόνι σου γιὰ νὰ πᾶμε λίγο ἀνοιχτά, ἐπειδὴ θέλουμε νὰ δοῦμε ἀπὸ μακριὰ τὰ ἡσυχαστήρια τῆς παλαιᾶς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, ποὺ ἄρχισαν κιόλας νὰ φαίνονται στὸ μεγάλο ὕψος ποὺ βρίσκονται ψηλὰ ἀπὸ τὴν θάλασσα.
Καὶ στρεφόμενος σὲ ἐμένα μοῦ εἶπε:
-Ἐδῶ, ἀγαπητέ μου φίλε, εἶναι ἡ βαθύτερη ἔρημος τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἡ πιὸ μακρινή. Ἡ ζωὴ τῶν πατέρων ἐκεῖ πάνω ψηλὰ στὰ σπιτάκια ποὺ βλέπεις, εἶναι αὐστηρὰ πειθαρχική.
Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, ἐπιθυμῶ νὰ σὲ πληροφορήσω μὲ λίγα λόγια, γιὰ τὸ πνευματικὸ ἔργο τῶν ἐρημιτῶν. Οἱ ἐρημίται μοναχοί, ἐκτὸς τοῦ πρακτικοῦ μέρους εἰς τὸ ὁποῖον ἐπιδίδονται, δηλαδὴ τὴν ἐγκράτειαν, τὴν νηστείαν, τὴν ἀκτημοσύνην, τὴν ἀγρυπνίαν, τὴν ἑκούσιον στέρησιν καὶ παντοειδῆ κακουχίαν τοῦ σώματος, τῆς τοῦ πλησίον ἀγάπης διὰ τοῦ ἔργου τῆς φιλοξενίας καὶ τῆς ὑπὲρ ἀλλήλων προσευχῆς, προσπαθοῦν κυρίως νὰ εὐδοκιμήσουν στὸν τομέα τῆς θεωρίας, ὥστε προγεγυμνασμένοι διὰ τῶν πρακτικῶν ἀρετῶν, νὰ ἐπιτυγχάνεται διὰ πολλοῦ χρόνου καὶ μόχθου ἡ ἐκ τῶν ὀλεθρίων παθῶν νέκρωσις καὶ ἀπαλλαγή των.
Ἔτσι, συμπαθέστατέ μου φίλε, οἱ ἀριστοκράται αὐτοὶ τοῦ μοναχικοῦ πνεύματος καὶ ἰδεώδους, ἀποτάσσοντες τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον καὶ ἐνδυσάμενοι κατὰ τὸν θεῖον Παῦλον, τὸν νέον διὰ τῆς κατὰ Χριστὸν ἀνακαινίσεως, καθαρθέντες σώματι, διανοίᾳ καὶ καρδίᾳ, ἀγωνίζονται δι’ ἀμφοτέρων τῶν πτερύγων τῆς πράξεως καὶ θεωρίας, νὰ καταστοῦν δεκτικὰ δοχεῖα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀπολαύσουν τελικῶς διὰ τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς θεώσεως, τὸ θεοδώρητον χάρισμα τῆς υἱοθεσίας, ὡς τοῦτο βεβαιώνει τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ: «Γίνεσθε Ἅγιοι, κἀγὼ ἅγιος εἰμί», «Ἐγὼ εἶπα· θεοὶ ἐστὲ καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες». Πρέπει νὰ γνωρίζεις, ὅτι ἡ συνεπὴς διαβίωσις ἐντὸς μοναστηριακῆς ἀδελφότητος ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τῶν Προεστώτων, παρέχει τὰ μέσα καὶ τὴν εὐκαιρίαν πρὸς θεραπείαν τῆς νοσούσης ἐκ τῶν παθῶν ψυχῆς, ἐνῶ τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἔργον τοῦ ἐρημίτου ἡσυχαστοῦ, ἐπιμελῶς ἐκτελούμενον, ἐπιφέρει τὴν κάθαρσιν τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν θέωσιν διὰ τῆς ἐσωτερικῆς ἐργασίας τῆς νήψεως καὶ καρδιακῆς προσευχῆς. Ἐὰν διὰ τῶν πρακτικῶν ἔργων τῆς μοναχικῆς ζωῆς, δύνασαι νὰ εἰσέλθης εἰς τὰ Ἅγια, διὰ τῆς νοερᾶς μυστικῆς ἐργασίας, εἰσέρχεται εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Κατὰ δὲ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος, τὸ μὲν Κοινόβιον θεωρεῖται ὡς «κναφεῖον», ὅπου λευκαίνονται τὰ ἔρια, ὁ ἡσυχασμὸς ἀποτελεῖ τὸ «βαφεῖον», ὅπου τὰ ἔρια λαμβάνουν τὸ χρῶμα καὶ τὴν τελειότητά των. Τὸ μὲν πρῶτον χαρακτηρίζεται ὡς «γυμνάσιον νηπίων», ἡ περιοχὴ ὅμως τῆς ἡσυχίας εἶναι ὁ στίβος πολυχρονίων ἡρωϊκῶν πνευματικῶν ἀγώνων, ὅπου καθαρᾷ διανοίᾳ καὶ κεκαθαρμένῃ καρδίᾳ, ὁ ἐρημίτης-ἡσυχαστὴς δύναται νὰ φθάσει εἰς μυστικὴν ἕνωσιν μετὰ τοῦ καθαροῦ Θεοῦ καὶ νὰ γνωρίσει αἰσθητῶς τὴν χάριν καὶ τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Θεοῦ.
Ἐκ τῶν ὅσων ἐν συντομίᾳ σοῦ εἶπα μπορεῖς νὰ ἀντιληφθῆς ἀγαπητέ μου φίλε μου, πόσο συμβάλλει ἡ ἐρημικὴ αὐτὴ περιοχὴ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου εἰς τὸ σπουδαῖον ἔργον καὶ τὴν ἰδιάζουσαν ἀποστολὴν τῶν ἐκεῖ ἐνασκουμένων πατέρων.
Στὴν περιφέρεια αὐτὴ ἀσκήτεψαν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν καὶ διάφοροι ἐπιστήμονες, ἐν οἷς καὶ ὁ πατὴρ Γεράσιμος Μενάγιας.
Περιπλέοντες, κάτω ἀπὸ τοὺς ἀπόκρημνους βράχους καὶ τὶς χαράδρες τῆς περιφερείας αὐτῆς, ξεχωρίζουμε ἀπάνω ψηλὰ καὶ σὲ ὕψος 700 μέτρων ἀπὸ τὴν θάλασσα, τὸ Κυριακὸ τῆς παληᾶς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου.
-Ἐκεῖ ἐπάνω ποὺ βλέπεις, μονάζει ἕνας πολὺ γνωστός μου πνευματικὸς φίλος, τὸν ὁποῖον, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πολὺ ἀγαπῶ, σέβομαι καὶ εὐλαβοῦμαι, λυπᾶμαι πραγματικὰ γιατὶ δὲν μᾶς εἶναι εὔκολο, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμά μας, νὰ τὸν ἐπισκεφθοῦμε. Εἶναι Ἱερομόναχος, σχετικὰ μορφωμένος καὶ γιὰ εἰδικὰ πνευματικὰ ζητήματα ἀποτελεῖ ἐξαίρεσιν ἐπαινετικήν. Ἡ μετὰ τοῦ ὑποτακτικοῦ του διαβίωσις, Ἀθηναῖοι καὶ οἱ δύο, παρουσιάζει ἐν πολλοῖς περιπτώσεις, ἰδίως ἐπὶ τοῦ μυστηριακοῦ βίου, τόσον περὶ τῆς προσευχῆς, ὅσον καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας, πλήρως ἀνταποκρινομένας πρὸς τὸν ἔγγραφον τῆς Ἐκκλησίας νόμον καὶ τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων. Εἶναι οἱ συνεχισταί, θὰ λέγαμε, τῶν ἀειμνήστων «Κολλυβάδων», ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἐξάλειψη τῶν κακῶν συνηθειῶν τῆς ἐποχῆς των καὶ ἔζησαν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, εἰς αὐτὴν τὴν περιφέρεια.
Ἐκ παραδόσεως δὲ λέγεται, ὅτι εἰς τὸ Κυριακὸ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, συναθροίζοντο οἱ νηπτικοὶ αὐτοὶ Πατέρες καὶ μὲ τὸ κομποσχοίνι τους ἔκαναν τὶς ἀγρυπνίες τους, λέγοντας τὴν προσευχὴ τῶν ἡσυχαστῶν, τό· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...». Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἤρχοντο σὲ πνευματικὴ ἔκσταση καὶ θεωρίαν, κοινωνοῦντες τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Κυρίου, ἀνὰ πᾶσαν Θείαν Λειτουργίαν, σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ σκοποῦ τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τὰς παραινέσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ εἰδικότερα τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, ὅπως γράφει ὁ ἴδιος εἰς τὴν ἐπιστολήν του πρὸς Καισαρίαν Πατρικίαν, ποὺ τὴν ἀναφέρει τὸ Πατερικὸ βιβλίο τοῦ «Εὐεργετινοῦ».
Νομίζω ὅτι εἶναι εὐτύχημα ποὺ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ πραγματικὴ «ὄασις ἐν ἐρήμῳ», τὸ πνευματικὸ δηλαδὴ αὐτὸ κέντρο εἰς τὸ ὁποῖον μπορεῖ κανεὶς νὰ διακρίνει καὶ νὰ ἐπιδιώξει τῆς πνευματικῆς ζωῆς κατὰ τὴν πραγματικὴν αὐτῆς ἔννοια καὶ οὐσίαν καὶ ὀλιγώτερον κατὰ τοὺς τύπους της, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ προσπάθεια τῶν Πατέρων αὐτῶν, διὰ τὴν καλυτέραν τήρησιν καὶ ἐφαρμογὴν τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἀκριβείας καὶ τῆς Πατερικῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἐγγράφου καὶ γνησίας παραδόσεως εἰς τὰ κεφαλαιώδη καὶ βασικὰ σημεῖα τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς καὶ ἰδιαίτερα τῆς μυστηριακῆς.
-Καταλαβαίνω, πάτερ Εὐθύμιε, τὶς συνθῆκες τῆς διαβιώσεως τῶν πατέρων αὐτῶν, πάνω ψηλὰ ἐκεὶ στὸν Ἄθωνα. Πραγματικά, θὰ στεροῦνται ὅτι μποροῦν νὰ ἔχουν οἱ μοναχοὶ ποὺ ζοῦν ἐδῶ στὶς παραθαλάσσιες περιοχές, καὶ γιὰ αὐτὸ πιστέυω πολύ, ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ πληροφορίες ποὺ μοῦ ἔδωσες εἶναι ἀληθινὰ ἀντικειμενικές, ἀφοῦ ἡ ἑκούσια αὐτὴ στέρησις, καὶ γενικὰ τὸ ἀπόλυτιον ἡσυχαστικὸν περιβάλλον, εἶναι τὰ κατάλληλα ἐφόδια ποὺ χρησιμοποιοῦν γιὰ τὴν θεάρεστη μοναχικὴ διαβίωσή τους.
Πολὺ εὐχαριστῶ, πάτερ μου, γιὰ ὅσα μοῦ εἶπες. Θέλω νὰ μὲ πιστέψεις, ὅτι πολὺ πλούτισα τὶς γνώσεις μου καὶ συμπλήρωσα ἕνα μεγάλο κενὸ ποὺ θὰ εἶχα ἀσυμπλήρωτο γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποῦ ἀπὸ αὐτὴν κυρίως, καὶ ὄχι μονάχα ἀπὸ τὰ κειμήλια, συνίσταται ἡ οὐσία, ἡ ἔννοια καὶ ὁ προορισμὸς τοῦ ἱεροῦ τόπου.
Ἔξω ὅμως ἀπὸ αὐτό, πολὺ ἐπαίνεσα μέσα μου τὸν καλό μου φίλο, γιὰ τὶς βαθειὲς πνευματικές του γνώσεις, πάνω στὴν ζωὴ καὶ σὲ ὅλα τὰ ζητήματα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Ἔτσι, μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔμαθα καὶ εἶδα, μοῦ δόθηκε πάλι ἡ εὐκαίρια νὰ ἐλεεινολογήσω καὶ νὰ καταδικάσω τὶς λανθασμένες ἀντιλήψεις τοῦ κόσμου, ποὺ πολὺ ἄδικα πιστεύει, ὅτι ἡ μοναχικὴ πολιτεία καὶ ἡ ζωὴ τῶν μοναχῶν της, εἶναι ἐπινόημα τεμπέληδων καὶ φυγόπονων καλόγερων. Πόσο ἀδικεῖτε τὴν κρίση σας ἄνθρωποι καὶ ποιὰ ὑψηλὰ πράγματα χάνετε, ἀγνοοῦντες τὴν πολύτιμη καὶ θεοδίδακτη ἀποστολὴ καὶ προέλευση τοῦ μοναχισμοῦ.
***
Μία στροφὴ γύρω ἀπὸ ἕνα βράχο καὶ πρόβαλε μπροστά μας ἕνα λάκκωμα καὶ πάνω ψηλὰ ἡ τελευταία κορυφὴ τοῦ Ἄθωνα. Ἀνηφοριὰ ἀπότομη καὶ κοφτὴ σὰν μαχαίρι. Βράχος ξερὸς μονοκόμματος. Κάτω ἡ θάλασσα καταύμαρη ἀπὸ τὸ βάθος. Κανένα πέρασμα στὸν ξυστὸ βράχο γιὰ ἀνθρώπινο πόδι.
Πλησιάσαμε. Στὰ ἰσάδια τῶν βράχων ἦταν σκαρφαλωμένα μικρὰ καλυβόσπιτα. Κάτι μικρὲς σπηλιές, ποὺ ἔχουν διαμορφωθῆ σὲ σπίτια ἐκτεθειμένα στοὺς ἄγριους βοριάδες τοῦ χειμῶνα καὶ στὴν κάψα τοῦ καλοκαιριοῦ.
Καὶ τὰ ἀγριοκαίρια καὶ τὴν κάψα, τὰ περιφρονᾶνε οἱ ἀσκηταὶ ἢ καλύτερα τὰ ἀναζητᾶνε, γιατὶ νομίζουν ὅτι μέσα σὲ αὐτὰ βαδίζουν μὲ σιγουριὰ στὸν σκοπό τους. Μὲ τὶς κακουχίες τοῦ σώματός τους, θὰ φτάσουν πιὸ κοντὰ στὸν Θεό
-Εἶναι, τὰ Καρούλια. Αὐτὰ πιὰ δὲν εἶναι οὔτε σκῆτες, οὔτε ἐρημητήρια. Ἐδῶ οἱ ἀσκηταὶ δὲν ἐπικοινωνοῦν οὔτε μεταξύ τους, οὔτε μὲ τὸν ἄλλον κόσμο. Τὸν ἀγνοοῦν καὶ τοὺς ἀγνοεῖ. Ἡ ζωή τους ἐδῶ εἶναι ἀκόμα πιὸ λιτή. Λάχανα μονάχα ποὺ φυτρώνουν στὶς ῥωγμὲς τῶν βράχων καὶ ξερὸ ψωμί.
Σταθήκαμε λίγο γιὰ νὰ δοῦμε. Ἀδύνατο γιὰ νὰ ἀνεβῆς. Σὲ ἕνα λιμάνιασμα τῆς θάλασσας κρεμότανε ἕνα καλάθι. Οἱ ψαράδες ποὺ περνᾶντε, βάζουν κανένα κομάτι ψωμὶ γιὰ νὰ βοηθήσουν τὸν ἀσκητή. Κάθε πρωΐ, ἕνας γεροντάκος μαζεύει τὸ καλάθι καὶ μοιράζει τὰ ξεροκόμματα.
***
Βάλαμε μπροστὰ τὴν μηχανή. Τὸ ἴδιο τοπίο στὶς ἔρημες πλαγιὲς τοῦ Ἄθωνα. Τραβήξαμε γιὰ τὴν Ἁγία Ἄννα. Σὲ καμία ὥρα εἴχαμε φτάσει. Ἀπὸ μακρυά, μόλις περάσαμε ἕναν κάβο, προβάλανε σκαρφαλωμένα στὴν πλαγιὰ μικρὰ σπιτάκια, μὰ πιὸ εὐρύχωρα ἐδῶ ἀπὸ τὰ Καυσοκαλύβια καὶ πιὸ ψηλά. Ἡ Ἁγία Ἄννα εἶναι μεγάλη Σκήτη καὶ ὅλα τὰ ἀσκητήριά της εἶναι γεμάτα. Εἶναι ἀκόμα γεμάτη ζωὴ καὶ κίνηση. Ἰδέες ἐδῶ γεννιῶνται χωρὶς ὅμως νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὰ πλαίσιά τους καὶ ἡ ζωὴ δὲν σταματάει στὸ παρελθόν.
Οἱ καλόγεροι τῆς Ἁγίας Ἄννας εἶναι ὅλοι θεολόγοι τῆς πράξεως καὶ θὰ δυσκολευτῆς πολὺ νὰ τὰ βάλεις μαζί τους σὲ ὁποιοδήποτε θρησκευτικὸ θέμα.
Δουλειὰ σκληρή, μὰ καὶ βύθιση στὰ μυστήρια τοῦ κόσμου καὶ τῆς θεότητος. Φτιάχνουν ἀριστουργήματα ἀπὸ ξύλο μὲ τὴν ὑπομονή τους. Κάθε σπίτι καὶ ἕνα ἐργαστήρι, κάθε καλόγερος καὶ ἕνας τεχνίτης στὰ ξυλόγλυπτα, στὴν ζωγραφική, στὰ κομπολόγια, στοὺς κοινοβιάτικους σκούφους καὶ τόσα ἄλλα ἐργόχειρα.
Ὅλοι μαζι δουλεύουν καὶ ὅλοι μαζὶ σκέπτονται καὶ συζητοῦν. Συζητοῦν καὶ προσεύχονται ὁ καθένας στὸ Κελλί του καὶ ὅλοι μαζὶ στὸ Κυριακό, ποὺ εἶναι παλαιό. Στὴν Ἁγία Ἄννα θὰ βρῆς ξυλόγλυπτα σπανίας τέχνης, ποὺ πουλοῦνται πανάκριβα, ὄχι γιατὶ θέλουν νὰ κερδοσκοπήσουν οἱ ἀσκηταί, μὰ γιατὶ χρειάζεται τὸ καθένα γιὰ νὰ γίνει μία ὁλόκληρη ζωή ἂν εἶναι σύνθεσις πολυπρόσωπη, ἢ ἡμέρες καὶ ὧρες γιὰ κάτι ἁπλό. Καὶ φυσικά, ἔχουν κάθε δικαίωμα, λίγο πρὶν πεθάνουν νὰ πληρωθοῦν οἱ κόποι τους καὶ νὰ ἀφήσουν στὴν Σκήτη λίγα χρήματα γιὰ τὴν συντήρησή τους. Ἡ Σταύρωσις τῶν ἀδελφῶν Νικοδήμου ἀπὸ τὰ Καυσοκαλύβια, δείχνει τὴν ἐξαίσια τέχνης τους καὶ τὸν μόχθο τῆς δουλειᾶς τους.
Δὲν σταθήκαμε καὶ δὲν ἀνεβήκαμε στὴν Σκήτη. Περάσαμε λίγο ἀνοιχτὰ μὲ τὸ καΐκι, γιὰ νὰ τὴν βλέπουμε σὲ ὅλο τὸ μάκρο της.
***
Ἀφήσαμε πίσω τὴν Ἁγία Ἄννα. Πάλι βράχια μὲ θάμνους στὶς σχισμές τους. Κάβοι καὶ κάβοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι. Σὰν στρίψαμε τὸν τελευταῖο, ἄλλα σπιτάκια κρεμασμένα στοὺς βράχους.
Ἦταν ἡ Νέα Σκήτη. Ἔψει καμιὰ τριανταριὰ ἀσκητήρια. Οἱ καλόγεροι ἐδῶ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ἐργόχειρο, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν μουσική. Εἶναι περίφημοι ψάλται. Οἱ καλύτεροι τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἔχουν κάνει δική τους σχολή.
Σὰν πλησιάσαμε λίγο, ἕνας ψηλὸς πύργος ἀπὸ τὰ παληὰ χρόνια φάνηκε πλάϊ σχεδὸν στὴν θάλασσα. Αὐτὸς ἔχει τετράῥῥιχτη τὴν σκεπή τους.
Τὸ πράσινο ἐδῶ τυλίγει τὰ ἀσκητήρια. Ἁπλωταριὲς καὶ λεμονιές, καὶ μικροὶ κῆποι γιὰ κάθε εἶδος κηπουρικό. Κυπαρισσάκια ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἀνάμεσα στὶς καλύβες. Ὡραῖο, θαυμαστὸ σύνολο. Τὸ Κυριακό της καινούριο σὲ σχῆμα σταυροῦ μὲ τροῦλο στὴν μέση.
Οὔτε καὶ ἐδῶ μείναμε.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου