Κεφάλαιον ΙΕ΄. Εἰς τὴν Μονὴν Σταυρονικήτα.
1. Μετὰ μιᾶς καὶ ἡμισείας ὥρας πορείαν, εὑρισκόμην πρὸ τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα, ἀφιππεύσα καὶ εἰσῆλθον εἰς αὐτήν. Μόλις ἀριθμεῖ αὕτη περὶ τοὺς τεσσαράκοντα μοναχούς. Διευθύνει ἐνταῦθα ὁ Συνέσιος, ἐγνώρισα αὐτόν, εἶδον ὅτι εἶχον νὰ κάμω μὲ ἀνεπτυγμένον ἄνθρωπον. Τὸ ἰδιαίτερον προσόν του, ὁ καλλίτερος ψάλτης τοῦ Ἁγίου Ὄρος. –Πάτερ Συνέσιε, τοῦ λέγω, ἀδύνατον λόγω τοῦ προκεχωρηκῶτος τῆς ὥρας νὰ συνεχίσω τὴν ὁδόν μου. –Θὰ μείνεις ἐδῶ, μοῦ λέγει οὗτος, καὶ αὔριον πρωΐ, θὰ ἴδωμεν τὴν ἐκκλησίαν, ὅ,τι ἄλλο ἀξιοθέατον ἔχομεν, καὶ κατόπιν ἀναχωρεῖς εἰς Καρυάς. Ἂς εἴμεθα πτωχοί, κάτι θὰ εὑρεθῆ νὰ σὲ περιποιηθῶμεν.
2. Καὶ τῇ ἀληθείᾳ, τὸ ἑσπέρας ἐκεῖνο μὲ ἐπεριποιήθησαν λαμπρά. –Τί ὥραν θὰ λειτουργήσετε αὔριον;, ἐρωτῶ αὐτόν. –Περὶ ὥραν 4 ½-6 θὰ ὑπάγωμεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, θὰ ψάλω διὰ νὰ μὲ ἀκούσεις καὶ κατόπιν, θὰ ἴδωμεν πᾶν τὸ ἄξιον προσοχῆς ἐπὶ δύο ὥρας, καὶ περὶ ὥραν 9-9 ½ φεύγεις. Ὥστε πηγαίνομεν νὰ κοιμηθῶμεν διότι ἡ ὥρα εἶναι 10 ½, βλέπων τὸ ὡρολόγιόν του, λέει ὁ πατὴρ Συνέσιος. Ὁδηγοῦμαι εἰς ὡραῖον θάλαμον, ἡ διακόσμησίς του ἐκ ταπήτων, κλινῶν, στρωμάτων, προσκεφαλαίων κεντημάτων κ.λ.π. κεντημάτων, χειροτεχνημάτων ἦτο θαυμασιωτάτη. Ἔστην παρατηρῶν τὴν μὲ πολλὴν καλαισθησίαν διακόσμησιν τοῦ θαλάμου ἐκείνου. –Ποῖος ἔκαμε πάντα ταῦτα, πάτερ Συνέσιε;, ἐρωτῶ. –Κάποιος καλόγηρος, ἀπαντᾶ οὗτος. Ἐζήτησα καὶ εἶδα τὸν καλόγηρον αὐτόν.
3/Μοῦ λέγει: -Ὄντως ἐγὼ ἔῤῥαψα, ἐγὼ ἐκέντησα, ἐγὼ ἐσιδέρωσα, ἐγὼ ἐτακτοποίησα πᾶν ὅ,τι βλέπεις ἐδῶ μέσα. –Καὶ τὰ θαυμασίας τέχνης κεντήματα καὶ κομψοτεχνήματα αὐτά; -Καὶ ταῦτα, ἐγὼ ἔκαμα, ἀπήντησεν οὗτος. Τὸν συνεχάρην ἐγκαρδίως διὰ τὴν τοιαύτην καλαισθησίαν του καὶ τέχνην του. Φοβερὸς ἐν τῇ ὑπομονῇ του καὶ ἐπιμονῇ του ὁ καλόγηρος, αἰ διὰ τῆς βελόνης προσωπογραφίαι του ἦσαν θαῦμα τέχνης, ἁρμονικώταται, ἐξεδηλοῦντο ἐν αὐταῖς, ἀναλόγως τῆς παραστάσεως, ἡ χαρά, ἡ λύπη, ὁ τρόμος, ἡ κατήφεια, καὶ τὰ λοιπά.
4. Διὰ χρωστῆρος, δυσκόλως θ’ ἀπεδίδοντο τὰ συναισθήματα ταῦτα· διὰ τῆς βελόνης τοῦτο ἦτο πολὺ δυσκολώτερον· ἐν τούτοις ὁ καλόγηρος τὰ ἐπέτυχεν. Ἐκοιμήθην ἐν τῷ μέσῳ τῆς πλουσίας ἐκείνης διακοσμήσεως καὶ τῶν χειροτεχνημάτων ἐκείνων, καὶ στὰς 4 ½ ἦλθεν ὁ πατὴρ Συνέσιος καὶ μὲ παρέλαβε καὶ μετέβημεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Οἱ καλόγηροι, ἀφοῦ ἀπὸ τῆς 2ας ὥρας μετὰ μεσονύχτιον ἔψαλον τὸν Ὄρθρον, κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην θὰ εἰσήρχοντο εἰς τὴν Λειτουργίαν· ὁ Συνέσιος κατέλαβε τὴν θέσιν του καὶ ἤρξατο. Ἡ δύναμις τῆς μουσικῆς του ἦτο θαῦμα καλλιφωνίας καὶ ἀκριβείας, ἀπέδιδε ὄχι μόνον ἡμίφωνα καὶ τέταρτα, ἀλλὰ ὄγδοα καὶ δέκατα ἕκτα. Οἱ θόλοι τῆς ἐκκλησίας, ἀπηχοῦντες τὴν λαμπρὰν καὶ ἀρκετὰ ὀξεῖαν φωνήν του, ἔθελγον τὸν ἀκροατήν, ὁ ὁποῖος εὐχαρίστως ἐπὶ ὥρας θὰ ἤθελε νὰ ἀκούσει.
5. Ὁ ζῶν Κουκουζέλης τοῦ πατρὸς Κορνηλίου τῆς Λαύρας· ἡ δύναμις τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς ὄντος μεγάλη καὶ ἀσυγκρίτως ἀνωτέρα τῆς εὐρωπαϊκῆς, ἀρκεῖ νὰ εὐτυχήσει τις νὰ εὑρεθῆ πρὸ ψάλτου! Πόσον ὡραῖα τὰ τροπάρια τῆς Παναγίας, τὶ θαυμάσιαι αἱ τόσαι καὶ τόσαι ἄλλαι εὐχαί! Ἦτο ἡ ὥρα ἕκτη π.μ., ἡ ψυχή μου εὑρέθη εἰς καινοφανεῖς ὁρίζοντας, χωρὶς νὰ ἀντιληφθῶ, ἡ Λειτουργία εἶχε λήξει. Ἄχ!, πόσον βραχεῖα ἡ Λειτουργία, ἔλεγα, θὰ ἤκουον εὐχαρίστως ὁλόκληρον τὴν ἡμέραν.
6. Ὁ πατὴρ Συνέσιος, ἔπαυσε καὶ προσκυνήσας ἦλθε πρὸς ἐμέ. –Δὲν ἔχω προχείρους τὰς καταλλήλους λέξεις νὰ σᾶς συγχαρῶ καὶ νὰ σᾶς ἐκφράσω τὸν θαυμασμόν μου, τοῦ λέγω. –Πᾶμε τώρα, μοῦ λέγει, νὰ πάρωμεν τὸν καφέ μας καὶ ἄφες τοὺς θαυμασμούς, ὅ,τι δυνάμεθα κάμνωμεν. Προσκύνησα καὶ ἐγὼ καὶ ἐξήλθομεν τῆς ἐκκλησίας.
7. Μοῦ ἔδειξε, μετὰ τὸν καφέ, τὴν βιβλιοθήκην των, ἀρκετὰ πλουσίαν καὶ ταύτην ἐκ χειρογράφων καὶ ἐντύπων, τὰ Χρυσόβουλα, τὰ κειμήλια τῶν τὰ ὁποία καλῶς διατηροῦνται καὶ φυλάσσονται.
8. Εἶχεν ἤδη ἀρκετὰ παρέλθει ἡ ὥρα, -ἦτο ἡ ἐννάτη π.μ.-, ἐζήτησα νὰ μοῦ δώσουν ἓν ζῶον καὶ μοῦ ἔδωσαν, ηὐχαρίστησα τὸν πατέρα Συνέσιον διὰ τὰς περιποιήσεις του καὶ πᾶν ὅ,τι μοὶ εἶπεν καὶ μοὶ ἔδειξεν καὶ ἀπῆλθον εἰς Καρυάς, σκεπτόμενος τὴν τέχνην τοῦ ψάλλειν αὐτοῦ, καὶ τὰ λαμπρὰ χειροτεχνήματα τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα!
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου