Κεφάλαιον ΙΣΤ΄. Εἰς τὴν Μονὴν Ξενοφῶντος.
1. Ἔμεινα ἐκεῖ δύο ἡμέρας καὶ ἀνεχώρησα μετ’ αὐτὰς διὰ τὴν Μονὴν Ξενοφῶντος.
2. Ἡ Μονὴ αὕτη, μᾶλλον μικρά, κεῖται παρὰ τὴν θάλασσαν. Μοῦ ἤρεσε ἡ τοποθεσία της, ἡ ἀδελφότης της καὶ ἠσθάνθην πρὸς αὐτὴν ἰδιαιτέραν κλίσιν, ὡς καὶ τὴν τῆς Λαύρας, δι’ ὃ καὶ συχνὰ ἐπεσκεπτόμην αὐτήν.
3. Ἐν τῇ ὡραίᾳ της ἐκκλησίᾳ ὑπάρχει ἡ εἰκὼν τῆς Θεοτόκου, τοῦ τύπου «Περιπατήτρια». Κατὰ τὴν παράδοσιν, ἡ εἰκὼν αὕτη ἀνῆκεν εἰς τὸ Βατοπέδιον πρὸ ἐτῶν, ὁπόθεν μόνη της ἦλθεν εἰς τὴν Μονὴν Ξενοφῶντος. Οἱ Βατοπεδινοί, ὅταν ἔμαθον τὸ γεγονός, διεμαρτυρήθησαν εἰς τὴν Μονὴν Ξενοφῶντος, καὶ ἐπανέλαβον εἰς τὴν Μονήν των τὴν Παναγίαν· ἀλλ’ αὕτη καὶ πάλιν ἔφυγε καὶ ἐπανῆλθε εἰς τὴν Μονὴν Ξενοφῶντος. Ἠννόησαν ἐκ τούτου ὅτι ἡ θέλησις τῆς Παναγίας ἦτο νὰ μείνει ἐκεῖ, καὶ ἀνέλαβον τὴν ὑποχρέωσιν οἱ Βατοπεδινοί, ν’ ἀποστέλουν τὸ καιόμενο εἰς τὴν κανδήλα αὐτῆς ἔλαιον, ὅπερ μέχρι σήμερον τηρεῖται.
4. Ταῦτα πάντα μοι διηγεῖτο ὁ Καισάριος, μοναχὸς ἐδῶ γέρων, ἀκμαῖος, κατακόκκινος καὶ παχύς, Λάκων τὴν καταγωγήν· τὸ διακόνημά του ἐν τῇ Μονῇ, ἰατρός. Δὲν εἶχε σπουδάσει ἰατρικὴν ἀλλὰ βοηθὸς φαρμακείου ἄλλοτε, εἶχε σταχυολογήσει ἐκ διαφόρων συγγραμμάτων ἰατρικῶν, διαφόρους γνώσεις καὶ τῆς πείρας ου, καὶ συγγράψει τὴν «Μέλλισάν» του. Λέγων ταῦτα ὑπεδείκνυεν πρὸς τὸν ἐπισκέπτην ὀγκῶδες χειρόγραφον χρυσόδετον βιβλίον, ἐν ᾧ διάφορα ἀποφθεγματα τῆς ἐπιστήμης τοῦ Ἀσκληπιοῦ.
5. Εἶχον ἐνδοιασμοὺς διὰ τὴν ἰατρικὴν ἰδότητα τοῦ Καισαρίου, ἐν τούτοις, ἀφ’ οὗ ἡ Μονὴ τὸν ἀπεδέχθη ὡς τοιοῦτον, δὲν εἶχον λόγον τινὰ ν’ ἀρνηθῶ καὶ ἐγώ, καὶ τὸν ἐδέχθην ὡς ἰατρὸν πρακτικόν.
6. Μετὰ τὴν ἐξιστόρησιν, μοῦ εἶπε: -Πᾶμε τώρα νὰ ἴδεις τὸ φαρμακεῖόν μου. Τόσα καὶ τόσα ἄλλα ἄξια προσοχῆς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ δὲν εἶχον κατ’ αὐτὸν τὴν ἀξίαν τοῦ φαρμακείου. Ἀλλ’ ἀφοῦ ὡρίσθη ξεναγός μου, ἤμην ὑποχρεωμένος νὰ τὸν ἀκολουθῶ καὶ μετέβην μετ’ αὐτοῦ εἰς τὸ φαρμακεῖόν του.
7. Μακρόθεν εἴδομεν ὡραίας ἐπιγραφάς, σπεσιαλιτὲ φαρμάκων, γενομένων ὑπὸ τοῦ ἰδίου.
8. Τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ φαρμακείου καθαρώτατον, καὶ αἱ ἐπιγραφαὶ τῶν διαφόρων φαρμάκων καλλιγραφημέναι καὶ χρυσογεγραμμέναι. Διετίθετο κανεὶς εὐμενῶς βλέπων τὸ περιβάλλον ἐκεῖνο. Τὸ μόνον παράχορδον, ἡ ἰατρικὴ ἰδιότης τοῦ Καισαρίου, περὶ τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος οὐδόλως ἀμφέβαλεν, ἦτο μάλιστα πολὺ θαῤῥαλέος εἰς τὴν ἰατρικήν του καὶ θεραπευτικήν του.
9. Πρό τινος, μοῦ ἔλεγε, τὸν ἐπεσκέφθην χωρικός τις ὅστις εἶχε σπάσει τὸ χέρι του περὶ τὸν πῆχυν, εἶδεν αὐτὸν καὶ κατὰ τὴν ἰατρικήν του ἀντίληψιν «ἐνεδείκνυτο χειρουγικὴ ἐπέμβασις»! Δὲν ὤκνησε, ἔλαβε παμμεγέθη πρίονα, ἐξ ἐκείνων δι’ οὗ κόπτουσι ξῦλα, καὶ σύνοφρυς, ὁ Καισάριος, ἐν τῇ ἐνασκήσει τῶν καθηκόντων του, τοῦ ἔκοψε τὸ πολυπαθὲς ἐκεῖνο χέρι, καθ’ ὃν χρόνον ὁ τάλας πάσχων ἐτραβοῦσε τὰ πάνδεινα, μὲ τὴν θεραπευτικὴν τοῦ Καισαρίου! –Τί, εἶχε νὰ χάσει, ἔλεγεν ὁ Ὑποδιοικητῆς τῆς Χαλκιδικῆς Σταυριανίδης, ὅταν κατόπιν, εἰς νέαν μετ’ αὐτοῦ ἐπίσκεψίν μου εἰς τὴν Μονὴν τοῦ διηγούμην τὰ προσόντα τοῦ πατρὸς Καισαρίου καὶ τὸ ἐν λόγῳ περιστατικόν.
10. Ἦτο μεγαλοπρεπὴς ὁ γέρων Καισάριος, διηγούμενος πάντα ταῦτα. Ἠδύνατο νὰ πείσει ἡ σοβαρότης του πάντα δύσπιστον περὶ τῶν φώτων του.
11. Ἐν τούτοις, ὡς κατόπιν ὁ ἰατρὸς τῆς Μονῆς Ζωγράφου Φωκᾶς, μοῦ εἶπεν, ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὀλίγου δεῖν νὰ πάθει ἀπὸ γάγγραινα, ἐγκαίρως ἀντελήφθη τοῦτο ὁ Καισάριος καὶ τὸν διηύθυνε πρὸς τὸν ἰατρὸν τῆς Ῥωσσικῆς Μονῆς, παρ’ οὗ καὶ προὐλήφθη ἡ γάγγραινα. Τὰ τελευταῖα ταῦτα ὅμως, δὲν μοὶ εἶπεν ὁ δόκτωρ Καισάριος.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου