Κεφάλαιον ΜΕ΄. Ἐπίσκεψις εἰς Κελλία ἐντὸς καὶ πέριξ τῶν Καρυῶν.
1. Αἱ λαμπραὶ ἡμέραι τῶν Χριστουγέννων ἐξηκολούθουν καὶ κατὰ τὴν 1ην τοῦ ἔτους καὶ τὰς ἑπομένας καὶ τελευταίας ἑορτάς. Ὁ χειμερινὸς ἥλιος ἐθέρμαινεν ἐν τῷ μέσῳ τοῦ χειμῶνος αὐτὰς καὶ τὰς καθίστα λίαν εὐχαρίστους, καὶ τὸν καιρὸν καλοκαιρινόν.
2. Ἐσκέφθην κατ’ αὐτὰς νὰ ἴδω ἐνδιαφέρον τι καὶ ἐν Καρυαῖς ζήτημα, περὶ οὗ εἶχον ἀκούσει.
3. Εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Πρωτάτου ὑπάρχει θαυματουργὸς εἰκὼν τῆς Παναγίας τοῦ τύπου τοῦ Ἄξιόν Ἐστιν, ἥτις πρὸ ἐτῶν εὑρέθη θαμμένη εἰς Κελλίον, δέκα λεπτὰ πρὸς ἀνατολὰς τῶν Καρυῶν.
4. Μετέβην εἰς αὐτό. Τὸ εἶδον κατεχόμενον ὑπὸ τριῶν Βουλγάρων μοναχῶν, νομίμων ἐνοίκων αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζον τὴν ἑλληνικήν. Τοὺς ἡρώτησα περὶ τῆς ἱστορίας τῆς εἰκόνος καὶ μοῦ εἶπον οὗτοι τὰ ἑξῆς: -Ὁ ὕμνος «Ἄξιόν Ἐστίν» συντεθεὶς ἐπὶ βυζαντινῆς ἐποχῆς, ἐψάλλετο τότε καὶ ἐπ’ ἀρκετὰ ἔτη κατόπιν. Εἶτα, ἄγνωστον πῶς, ἐλησμονήθη καὶ ἐψάλλετο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις μόνον τὸ δεύτερον μέρος αὐτοῦ, τό: «Τὴν τιμιωτέραν...». Ἡμέραν τινὰ Ἄγγελος ἐμφανισθεὶς εἰς τὸν νεώτερον μοναχὸν τοῦ Κελλίου λέγει πρὸς αὐτὸν ὅτι ὤφειλε πρὸ τοῦ: «Τὴν τιμιωτέραν...» νὰ ψάλλει καὶ τό: «Ἄξιόν Ἐστίν». Τὸν παρεκάλεσε τότε ὁ νέος μοναχὸς νὰ τοῦ γράψει ἐπὶ πινακίδος τὴν νέαν προσθήκην, ὡς τὴν ἐφαντάζετο οὗτος, τὴν ὁποίαν καὶ τοῦ ἔγραψεν ὁ Ἄγγελος, καὶ ἔκτοτε τό: «Ἄξιόν Ἐστίν» ψάλλεται πλῆρες ὡς καὶ ἐπὶ βυζαντινῆς ἐποχῆς. Ἐκτὸς τούτων, συνέστησεν ὁ αὐτὸς Ἄγγελος εἰς τὸν μοναχόν, νὰ σκάψωσι κάτωθεν τοῦ Ἁγίου Βήματος τῆς ἐκκλησίας τοῦ Κελλίου, καθ’ ὅσον εὕρηται ἐκεῖ εἰκὼν τῆς Παναγίας τεθαμμένη. Ἠκολούθησαν τὰς ὑποδείξεις τοῦ Ἀγγέλου καὶ εὗρον τό: «Ἄξιόν Ἐστίν», ὅπερ ἐν πομπῇ ἔφερον εἰς τὸ Πρωτᾶτον καὶ ἔκτοτε τοῦτο μένει ἐκεῖ.
5. Κατ’ ἄλλην ἡμέραν, ἐπεσκέφθην τὸ Κελλίον τοῦ λαμπροῦ ζωγράφου Χρυσοστόμου, ἐντὸς τῶν Καρυῶν εὑρισκόμενον. Εἶδον ἐκεῖ διάφορα ἔργα, ἅτινα μοῦ ἤρεσαν. Ὁ ὑφιστάμενός του μοναχὸς Γρηγόριος, ἐνῶ εὑρισκόμην εἰς τὸ ἀτελιέ του, μοῦ λέει: -Πιάστε κύριε Ἀστυνόμε ἐκεῖνο τὸ ταμπλῶ. Ἔτεινα τὴν χεῖρα νὰ τὸ λάβω, καὶ ὅτε ἐπλησίασα εἰς ἀπόστασιν τριάκοντα ἑκατοστῶν τοῦ μέτρου, εἶδον ὅτι δὲν ἐπρόκειτο περὶ πραγματικοῦ ταμπλώ, ἀλλὰ ἐζωγραφισμένου τοιούτου, τόσον λαμπρῶς ὅμως ἀποτυπωμένου, ὥστε τοῦτο ἐφαίνετο πραγματικόν. Ἔπειτα, μοῦ ὑπεδείχθη μοντέλο, συνιστάμενον ἐκ σώματος νέας γυναικός, τῆς ὁποίας αἱ χεῖρες, αἱ πόδες, τὸ σῶμα ὁλόκληρον διετίθετο κατὰ τὰς διαθέσεις τοῦ ζωγράφου, ὅτε καθήμενον, ὅτε δὲ ὄρθιον, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ἐζωγράφιζεν οὗτος. Οἱ μοναχοὶ ἤρχισαν μόλις ἐλήφθη τὸ μοντέλο τοῦτο, νὰ μεμψιμοιρῶσι, καὶ οὕτω ὁ πατὴρ Χρυσόστομος παρήγγειλεν εἰς τὴν Γερμανίαν προσωπίδα, παριστῶσαν γέροντα σπανὸν καὶ ἄσχημον, μὲ τὴν ὁποίαν ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον τῆς νέας γυναικός, καὶ τότε αἱ μομφαὶ ἔπαυσαν.
6. Κατ’ ἄλλας ἡμέρας, μὲ τὸν πατέρα Δαμασκηνόν, τὸν Ἡγούμενον τῆς Κουτλουμουσίου, ἐπεσκέφθην Κελλία τῆς Μονῆς του, ἡμίσειαν ὥρα ἕως τρία τέταρτα μακράν, ἐν μέσῳ δασῶν καὶ μαγευτικῶν τοπίων εὑρισκόμενα. Οὕτω παρῆλθον καὶ αἱ τελευταῖαι ἑορταὶ καὶ εἰσήλθομεν εἰς τὴν δευτέραν ἑβδομάδα τοῦ νέου ἔτους.
7. Ἐν τῇ Ἱερᾷ Κοινότητι ἐγένετο ἐλάχιστοι μεταβολαί, ἀντιπρόσωποι ἐκ τῶν Μονῶν ἐξελέγησαν οἱ αὐτοί, πλὴν δύο–τριῶν. Μόνον ὁ πρωτοεπιστάτης ἤλλαξεν, ἀντὶ τοῦ Λαζάρου τῆς Λαύρας, ὁ Βατοπεδινός.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου