ΘΑΥΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑΣ ΕΝ ΜΟΣΧᾼ ΕΝ ΕΤΕΙ 1651ῼ
Τὸ 1651, ἡ κόρη τοῦ Τσάρου Ἀλεξίου Μιχαήλοβιτς, ἀσθενοῦσε βαρύτατα καὶ ἦταν κατάκοιτη. Διακρινόταν ὄμως γιὰ τὴν θεοσέβειά της καὶ τὴν εὐλάβειά της πρὸς τὴν Παναγία, ἀπὸ τὴν ὁποία ζητοῦσε συνεχῶς τὴν ἴαση καὶ δὲν ἔπαυε ἐλπίζουσα τὴν τέλεση τοῦ ποθουμένου. Ἡ Παναγία, εἰσήκουσε τὰς δεήσεις της καὶ προσεῖδε ἱλέῳ ὄμματι πρὸς τὴν πάθηση καὶ τὴν χρόνια θλῖψη, καὶ ἀφοῦ τὴν ἐπισκέφθηκε ἐν ὀνείρῳ, πρότεινε νὰ ἐνεργήσῃ ὁ πατέρας της τὰ τῆς μετακομιδῆς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος πρὸς προσκύνηση τῆς Εἰκόνος Της Πορταϊτίσσης.
Ὁ Τσάρος Ἀλέξιος, μὲ ἔκδηλη τὴν χαρά, καὶ ἀναπτερωμένες τὶς ἐλπίδες ἀπὸ τὴν ἀφήγηση τοῦ ἐξαισίου ὀνείρου, ἀμέσως ἐνήργησε τὰ δέοντα πρὸς κάθε κατεύθυνση καὶ ἁρμόδια ἀρχή. Ὁ τότε Πατριάρχης τῆς Ῥωσσικῆς Ἐκκλησίας Νίκων, ἔγραψε σχετικῶς πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ δικό μας Ἰωαννίκιο Β΄, πρὸς διαμεσολάβηση μὲ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἰδίως μὲ τὴν Μονὴ τῶν Ἰβήρων, ἀλλὰ ἡ ὅλη ὑπόθεσις καὶ προσπάθεια προσέκρουσε στὴν κατηγορηματικὴ ἄρνηση τῶν Ἰβηριτῶν καὶ ὅλων τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, στὸ νὰ ἐξέλθῃ τῆς Μονῆς καὶ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν Ἄθωνα ἡ Εἰκόνα αὐτή. Διότι, σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοση, ὅπως θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ ἦλθε ἡ Εἰκόνα στὸ Ὄρος καὶ στὴν Ἰβήρων καὶ ἔγινε ἡ προστάτριά του καὶ ἡ Πορταΐτισσά της, ἔτσι ἀκριβῶς θὰ ἐπιστῇ ἡ ὥρα καὶ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ ἀναχωρήσει καὶ γιὰ πάντα θὰ τὸ ἐγκαταλείψει. Τοῦτο, θὰ σημάνει καὶ τὴν ἄρση τῆς χάριτός Της καὶ ἑπομένως καὶ καταστροφὴ τοῦ Περιβολιοῦ Της μὲ καταποντισμὸ τῆς ὅλης χερσονήσου.
Τὴν λύση τοῦ προβλήματος διεῖδε ἡ Ἰβηρίτικη Γεροντικὴ Σύναξις, στὴν κατασκευὴ καὶ ἀποστολὴ στὴν Ῥωσσία, ἐπακριβοῦς κατὰ πάντα ἀντιγράφου τῆς Πορταϊτίσσης, ἐπὶ πίστει καὶ πεποιθήσει ὅτι ἡ Παναγία θὰ ἐξέτεινε καὶ σ’ αὐτὸ τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία Της καὶ ὅτι δι’ αὐτοῦ θὰ μποροῦσε νὰ τελέσει τὸ ὑπεσχημένο στὴν πριγκίπισσα θαῦμα. Ἔτσι ὅλοι κατένευσαν καὶ ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση καὶ διατελοῦσαν ἐν ἐναγωνίῳ ἀναμονῇ τῶν περαιτέρῳ.
***
Μὲ πολλὴ ζέση ψυχῆς ἡ Γεροντία τῆς Μονῆς ἐπελήφθη τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος. Ἀφοῦ ἐπέλεξαν τεχνῖτες εὐλαβεῖς ποὺ μόρφωσαν καὶ λείαναν τὴν πρὸς τοῦτο ἀπὸ κυπάρισσο μεγαλοσανίδα, μὲ συμμετοχὴ ὅλης τῆς ἀδελφότητος, τέλεσαν στὸ Καθολικὸ εἰδικὴ ἀγρυπνία καὶ θεία Λειτουργία, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁποίας καὶ ἁγιασμό, προκειμένου μὲ τὸ ἁγιασμένο ὕδωρ νὰ πλύνουν μὲ ἄκρα προσοχὴ τὴν πρωτόγραπτη Εἰκόνα τῆς Πορταϊτίσσης καὶ ἀκολούθως μὲ τὰ ἀπόλοιπά του ἀποπλύνουν τὴν εἰρημένη κυπαρισσοσανίδα. Ἀκολούθως, ἀπὸ τὶς ἀσημοθῆκες τὰ διάφορα κιβωτίδια τῶν πολλῶν λειψάνων τῆς Μονῆς, ἀφοῦ συνέλεξαν τὴν κόνη, τὰ ἀποξέσματα καί τινα θρυμματίδαι καὶ τὰ μετέτρεψαν σὲ ἑνιαία σκόνη, τὰ παρέδωσαν στὸν ἁγιογράφο πρὸς ἀνάμιξή των μὲ τὰ πρὸς χρῆση χρώματά του.
Ἡ ἀντιγραφή, ἀνατέθηκε στὸν ξακουστὸ τότε γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν καλλογραφία του ἱερομόναχο Ἰάμβλιχο, μὲ τὴν παράκληση καὶ σύσταση, καθ’ ὅλες τὶς ἡμέρες καὶ μέχρις ἀποπερατώσεως τῆς ἁγιογραφίας θὰ ἔπρεπε, πέρα τῶν πρὸς τὴν Παναγία προσευχῶν του, νὰ νηστεύει αὐστηρῶς καὶ τὴν δήλωση ὅτι ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς θὰ ἐπεδίδοντο σὲ ἀνάλογες τηρήσεις καὶ ὁλονύκτιες ἀγρυπνίες. Ἡ τοιουτότροπη ἀνάθεση τοῦ ἔργου, συνεκίνησε καὶ κατενθουσίασε τὸν παπα-Ἰάμβλιχο γιὰ τὴν ὕψιστη τιμή, εὐλογία καὶ χάρη, καὶ ἄρχισε τὸ ἔργο μὲ εὐλάβεια, ἄκρα ἀφοσίωση καὶ ἀπόλυτη συνοχὴ νοὸς καὶ καρδίας.
Ὅταν ὁ παπα-Ἰάμβλιχος τελείωσε τὴν ἁγιογράφηση, οἱ πάντες δόξασαν τὸν Θεό, καὶ ὕμνησαν τὴν Παναγία. Τοὺς ἐναπέμενε πλέον ἡ μετακομιδὴ τοῦ ἀντιγράφου στὴν Ῥωσσία, τὴν ὁποία πραγματοποίησαν οἱ Ἀρχιμανδρῖται· Παχώμιος, Κορνήλιος, Ἰγνάτιος καὶ Δαμασκηνός. Λιτανευτικῶς προέπεμψαν οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς καὶ πλεῖστοι ἄλλοι ἐξ ἄλλων Μονῶν Κελλιῶν τὴν «νέα» Πορταΐτισσα μέχρις ἀποβιβάσεώς Της στὸ πλοῖο, παρακαλοῦντες τὴν Παναγία νὰ κάνει καὶ στὴν Ῥωσσία, ἀπολύτως αἰσθητὴ τὴν παρουσία Της, φανερώνουσα τὴν δύναμή Της στὴν τεθλιμμένη γιὰ τὸ πάσχον μέλος τῆς Τσαρικῆς οἰκογένειας καὶ ἐφαπλοῦσα τὴν χάρη Της σὲ ὅλο τὸν ἐκεῖ εὐλαβῆ Θεό.
***
Στὴν Μόσχα, τὰ πάντα διοργανώθηκαν μὲ κάθε λαμπρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια· καὶ ὅταν προσδιορίστηκε μετ’ ἀκριβείας ἡ ἡμέρα καὶ ἡ ὥρα, παρατεταγμένη βρέθηκε καὶ ὅλως ἀπαστράπτουσα ἐν στολαῖς, ἅπασα ἡ τῶν Ἱεραρχῶν καὶ τῶν ἄλλων κληρικῶν χορεία μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Πατριάρχη. Παρὸν ἀσφαλῶς τὸ αὐτοκρατορικὸ ζεῦγος, πλαισιωμένο ἀπὸ ὅλους τῆς Αὐλῆς τοὺς τιτλούχους καὶ τὴν αὐτοκρατορικὴ φρουρά.
Ἀλλ’ ὢ τῆς ταχυτάτης εὐεργετικῆς ἐνεργείας τῆς Πορταϊτίσσης Παναγίας! Εὐθὺς ὡς οἱ θεραπαίνιδες άνήγγειλαν στὴν κατάκοιτη πριγκίπισσα τὴν ἄφιξη τῆς Εἰκόνος, ἐκείνη, καταληφθεῖσα ἀπὸ κρίση συγκινήσεως καὶ χαρᾶς ἀνεκλαλήτου, αὐθόρμητα σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεββάτι, καὶ σὰν ποτὲ νὰ μὴν ἦτο παράλυτη καὶ ἀπὸ πολλοῦ κλινήρης, ὑγειέστατα ὠρθώθηκε στὰ πόδια της, ἁπασῶν άφώνως βλεπουσῶν καὶ ἐκπληττομένων. Κατανοήσασα δὲ πλήρως ἡ ἰδία τὴν θεία ἐπίσκεψη καὶ τὴν διὰ τῆς Παναγίας ταχύτατη ἴαση καὶ ῥῶση, ἐγκατέλειψε θαλάμους, αὖρες, φύλακες καὶ ἀνάκτορα, καὶ διασχίσασα ὁδούς, παρατάξεις καὶ πλήθη, ῥίφθηκε περίδακρυς στὶς ἀγκάλες τῶν ἐμβροντήτων καὶ παραληρούντων πλέον γονέων.
***
Αὐτὸ τὸ ἐξαίσιο θαῦμα ὑπῆρξε τὸ αἴτιο καὶ τὸ κίνητρο ὥστε τότε, ἡ ἐπιχώριος Ἱερὰ Σύνοδος, ὄχι μόνο νὰ συμφωνήσει ἀλλὰ καὶ νὰ ὑπερθεματίσει στὴν ἐξ ἀφάτου εὐγνωμοσύνης πρωτοβουλία καὶ θέληση τοῦ Τσάρου Ἀλεξίου καὶ τῆς οἰκογενείας του, τὴν ὁποία θερμότατα ἐπεκρότησε καὶ πανηγύρισε ὁ εὐλαβέστατος Μοσχοβίτικος λαός, τὸ παρέκει που τῆς περιωνύμου πλατείας καὶ τοῦ ἱστορικοῦ Κρεμλίνου συγκρότημα τῆς Μονῆς μετὰ τοῦ περικαλλεστάτου Καθολικοῦ, τοῦ τιμωμένου ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, στὸ ὁποῖο τὸ πρῶτον ἐστεγάσθη καὶ ὁριστικῶς ἀκολούθως ἐνεθρονίσθη ἡ Εἰκόνα, νὰ ἐκχωρηθῇ καὶ ἀφιερωθῇ στὴν Πορταΐτισσα καὶ τὸ ἅπαν του νὰ χαρακτηρισθῇ καὶ ἐξονομασθῇ, κτῆμα καὶ Μετόχι τῆς Μονῆς Ἰβήρων εἰς τὸ διηνεκές.
Ἔκτοτε, καὶ μέχρι λίγα ἀκόμη χρόνια μετὰ τὴν ἀντίθεη κομμουνιστικὴ λαίλαπα, ποὺ σάρωσε τὰ πάντα στὴν Ῥωσσία, ἥτοι μέχρι τοῦ 1932, στὸ μετόχι αὐτό, πάντοτε ἡ Μονὴ τῶν Ἰβήρων, ἀπέστελνε καὶ διατηροῦσε ἐμφανέστατη τὴν ἐκεῖ ἐκπροσώπησή της μὲ ἀνταξίους τῆς ἱστορίας της ἱερομονάχους καὶ ἀδελφούς. Ὕστερα, τὸ οὕτω ἀποκληθὲν «Σιδηροῦν Παραπέτασμα», ἀπέφραξε καὶ τελείως ἀπέκλεισε κάθε μορφῆς σχέση καὶ ἐπικοινωνίας
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου