ΘΑΥΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΘΛΙΒΟΜΕΝΩΝ Η ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Ἢ ΣΕΡΑΓΙΩΤΙΣΣΑΣ, ΤΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ
Στὴν ἐν Καρυαῖς Βατοπεδινὴ Κοινοβιακὴ Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, στὴν ὁποία, ἀπὸ τότε ποὺ ὡς Κέλλι, ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, περιῆλθε σὲ Ῥωσσικῆς καταγωγῆς μοναχούς, περὶ τὰ μέσα τοῦ 18ου αἰῶνος, καὶ ὑπ’ αὐτῶν καὶ τῶν ἀμέσων διαδόχων των, διὰ τσαρικῶν καὶ ἄλλων συνδρομῶν, στὴν σημερινή, ἐντυπωσιακὴ σὲ μέγεθος, δομὴ καὶ συγκρότηση ἀνήχθη, τουρκιστὶ Σεράϊ, ἤτοι ἀνάκτορο, ἀφιερώθη μία εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία ἐπωνομάζετο: «Τῶν θλιβομένων ἡ παραμυθία».
Ἡ παράδοσις καὶ ἡ σχετικὴ ἐπ’ αὐτῆς ἐπιγραφή, τὴν ἀνάγουν στὸ ἔτος 1849, καὶ τὴν συνδέουν μὲ τὸν πρῶτον Δικαῖον, ἡγούμενον κατὰ τοὺς Ῥώσσους, τῆς Σκήτης Βησσαρίωνα, τοῦ ὁποίου ὁ περίτεχνος καὶ καλλιμαρμάρινος τάφος μετὰ σχετικῆς τιμητικῆς στήλης, βρίσκεται πρὸ τῆς ἁψῖδος τοῦ παλαιοῦ Κυριακοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, καὶ κατ’ ἄντικρυ τῶν προπυλαίων τοῦ νέου καὶ μεγαλοπρεποῦς τοιούτου, Καθολικοῦ κατὰ τοὺς Ῥώσσους, τοῦ εἰς τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα τὸν Πρωτόκλητο καθαγιασθέντος, ἐξ αἰτίας τῆς συνωνυμίας μὲ τὸν μεγάλο δωρητὴ καὶ χορηγό –γιὰ τὶς δομὲς ὁμοιοτήτων τῶν ἐν Μόσχᾳ καὶ Πετρουπόλει καθεδρικῶν ναῶν καὶ μοναστηριακῶν συγκροτημάτων καὶ πολλὰ ἰσχύοντα τότε παρὰ τῷ Τσάρῳ καὶ τῇ Ῥωσσικῇ κυβερνήσει- Ἀνδρέα Μουράβιεφ.
Τὴν 28ην Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1863, ὁ ἱερομόναχος τοῦ ἐν Βιάτκᾳ τῆς Ῥωσσίας Μοναστηρίου τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος, εἰς τιμὴν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, Νέως, ἀνέφερεν ἐγγράφως εἰς τὸν ἐπίσκοπον Βιάτκας καὶ Σλομποδσκώϊ Ἀγαθάγγελον, ὅτι ὁ κωφεύων περὶ τὰ ἕξι ἔτη υἱὸς αὐτοῦ Βλαδίμηρος, τὴν 19ην τοῦ αὐτοῦ Νοεμβρίου, θεραπεύτηκε ἀπὸ ἀγλωσσίας, μετὰ τὴν παράκληση ἐνώπιον τῆς εἰκόνος τῆς Θεομήτορος τῆς ἐξ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ νέος, δεκαοκατετὴς τὴν σήμερον, πρὸ ἕξι ἐτῶν εἶχε στερηθῇ τῆς ὁμιλίας καὶ ὁ πατήρ του, καταξοδεύτηκε ματαίως εἰς ἰατρούς. Ὕστερα, ἔδωσε τὸν ἄλαλον υἱόν του εἰς τὸν ἔμπορο τῆς πόλεως Σλομποδσκώϊ Ἀλέξανδρον Πάσσκιν, διὰ νὰ σπουδάσῃ τὴν ζωγραφική. Ὅταν τὰ ἄλαλα χείλη τοῦ παιδιοῦ ἀσπάσθηκαν τὴν εἰκόνα, ὅταν αὐτὴ ἦλθε εἰς τὴν πόλιν, τὸ μὲν πρόσωπόν του ἠλλοίωθη, θέρμη δὲ πυρετώδης, τὴν ὁποίαν ἠσθάνθη τὸ παιδὶ κατὰ πρῶτον εἰς τὴν γλῶσσάν του, κατέλαβε ὅλο τὸ σῶμά του. Ἔκαμε μετάνοιες καὶ ἐπέστρεψε εἰς τὴν οἰκίαν. Μετ’ οὐ πολὺ ὅμως, παρατηρῶν καὶ συλλογιζόμενος τὸν ἀδελφὸν τοῦ οἰκοδεσπότου, ὅστις ἐπίσης εἰργάζετο εἰς τὸ αὐτὸ δωμάτιο, ὁ Βλαδίμηρος, ἐξαίφνης ὡμίλησε: «Τί ὡραῖος ὁ ἀδαμάντινος στέφανος τῆς Παναγίας». Προφέρων δὲ ταῦτα, μόνος του ἐφρύαξεν, ὅτι ὡμίλησε, καὶ ἐν ἀπορίᾳ ἠρώτα τὸν τοῦ οἰκοδεσπότου ἀδελφόν: «Ἐγὼ μίλησα;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου