ΗΡΩΔΙΩΝ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ

 

ΗΡΩΔΙΩΝ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ

Ὑπάρχουν ἀκόμα μοναχοὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ δὲν φεύγουν ἀπὸ τὴν Καλύβα τους ἀκόμα καὶ ἂν πήγαινε νὰ τοὺς πλακώσει· καὶ δηλώνουν, ὅτι μόνο πεθαμένους μπορεῖ νὰ τοὺς βγάλει κανεὶς ἀπὸ ἐκεῖ μέσα. Ὅπως, ὁ Γερω-Ἡρωδίων (Μαντοὺφ Ἰωάννης τοῦ Πέτρου ἐξ Ὀρνασὲστ Ῥουμανίας· γέννησις 1904, προσέλευσις 1964, κουρὰ 1965, κοίμησις 1990), ποὺ ἀσκήτευε στὴν Καψάλα. Ὅταν οἱ ἁρμόδιοι τῆς Μονῆς καὶ τὸ ἐκ τεχνικῶν κλιμάκιο τοῦ εἶπαν:

-Τοὐλάχιστον, Γέροντα, νὰς μᾶς ἐπιτρέψετε νὰ ἐπισκευάσουμε τὴν στέγη. Δὲν βλέπετε ποὺ σὲ ἀρκετὰ μέρη χάλασε καὶ οἱ ζημιὲς ἀπὸ τὰ μπασίματα τῶν βροχῶν ἤδη εἶναι ἐμφανεῖς; ἐκεῖνος ἀπάντησε

-Ἔ, καί; Γιὰ τρελλὸ μὲ περάσατε, νὰ βάζω τὸ κρεβάτι μου ἐκεῖ ποὺ στάζει; Ὕστερα, ἔχω καὶ μουσαμὰ καὶ ὀμπρέλα...!

Διευκρίνιζε ἀργότερα σὲ συνασκητάς του, ὅτι καθὼς ἦταν γέρος καὶ ἀνήμπορος, ἐπιθυμοῦσε νὰ παραδώσει τὴν ψυχή του στὸ Θεὸ μέσα στὴν ἑτοιμόῤῥοπη ἀλλὰ πολυαγαπημένη καὶ ἥσυχη καλύβα του, μέσα στὸ πολυχρόνιο, ταπεινοποιό, λιτὸ καὶ τραχύ της, ποὺ ἅρμοζαν ἀπόλυτα μὲ τὰ ἀσκητικὰ ἰδανικά του, καὶ ὄχι, πιθανώτατα, ἀνάμεσα σὲ ντάνες ἀπὸ σανίδια, τοῦβλα, πλακάκια καὶ τσιμεντοτσούβαλα, σὲ πυραμιδὲς ἀπὸ ἀμμοχάλικα καὶ μὲ συνοδεία κρότων καὶ θορύβων, ἀγωγιατῶν, μαστόρων καὶ τὰ γουργουρητὰ τῆς μπετονιέρας.

Καθώς, ὅλο καὶ δυνατότερα καὶ μοναχοπρεπέστερα μετήρχετο τὰ τέλη τῆς ζωῆς του καὶ ὅλο ζωηρότερα ἀντίκρυζε τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀπέκδυση τοῦ ἀσκητικοῦ του σαρκίου, καθόλου δὲν ἐπιθυμοῦσε ἡ ψυχή του νὰ σχετισθῇ μὲ τόσο κοσμικόφρονα καὶ ἀντιμοναχικά - ὅπως τὰ ἐξελάμβανε- ἀποχαιρετιστήρια τῆς καλύβας καὶ τῆς ἀγαπημένης του Καψάλας, καὶ νὰ παραδοθῇ στὸν πανάγαθο Θεὸ ἀνάμεσα σὲ τόσο βάναυσα ἐξόδια, ἀσυγγενῆ σκηνικὰ καὶ ἀνάρμοστα ἀκούσματα.

Γιὰ τὸ στατικὸ καὶ ἀρχιτεκτονικὸ μέλλον τῆς καλύβας του, ἂς φρόντιζε ἐκεῖνος ποὺ θὰ τολμοῦσε νὰ τὸν διαδεχθῇ· μιμητὴς στὸν τρόπο ζωῆς, συνεχιστὴς τῆς ἀγάπης τοῦ τόπου, καὶ τῆς ἐνθέου ἡσυχίας σφοδρὸς ἐραστής. Καὶ ἂν στὴν προσπάθεια διασώσεως καὶ ἀνακαινίσεως κάνει καὶ κάτι τὸ ἔκθεσμο καὶ μὲ τὴν ἱστορία καὶ αἰσθητικὴ τῆς ὑπέροχης περιοχῆς ἐκείνης ἀσυμβίβαστο, ἄνθρωπος τῆς τούτης γενιᾶς θὰ εἶναι, καὶ ὁ Θεὸς μᾶλλον θὰ τοῦ τὸ συγχωρήσει.

***