ΜΟΝΑΧΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΚΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΩΝ
Θυμήθηκα πώς, γιὰ χρόνια ἀρκετά, κἄποιοι Ἁγιαννανῖτες, ὅπως μᾶς διηγοῦνταν οἱ Γεροντάδες μας, ἔκαναν μὲ τὰ πόδια, φορτωμένοι μάλιστα τὰ ἐργόχειρά τους, τὴν διαδρομὴ ἀπὸ τὶς ἀπομακρυσμένες Σκῆτές των μέχρι τὴν Δάφνη, ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ ἔχουν συμμετοχὴ στὸ κρῖμα τῆς ἐγκαταλείψεως ἀπὸ τοὺς βαρκάρηδες τῶν παραδοσιακῶν κουπιῶν καὶ πανιῶν καὶ τῆς ἀντικαταστάσεώς των μὲ τὶς πολὺ ἀργόστροφες τότε πετρελαιομηχανές. Ὢ τῆς συνειδησιακῆς εὐαισθησίας των!
Θυμήθηκα ἐπίσης καὶ τὶς δραματικὲς ἀλλὰ μάταιες ἐκκλήσεις καὶ ἀντενέργειες -1956, τότε ποὺ διακονοῦσα στὴν Γραμματεία τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος-, τοῦ σεβαστοῦ ἀπὸ ὅλους καὶ πολὺ ἐναρέτου ἀντιπροσώπου τῆς Μονῆς Καρακάλλου Γέροντος Βασιλείου· τότε πού, σἂν ὑπεύθυνος Ἐπιστάτης, δὲν ἐπικύρωνε τὰ πιστοποιητικὰ τῆς τὸν πρῶτο στὸ ἅγιον Ὄρος αὐτοκινητόδρομο κατασκευασάσης Μονῆς Ἁγίου Παύλου, γιὰ τὴν προμήθεια τράνζιτο βενζίνης γιὰ τὰ αὐτοκίνητά της.
Θυμήθηκα ἐπίσης καὶ τὴν διαγωγὴ τοῦ διακριθέντος καὶ γιὰ τὴν ἐθνικὴ κατὰ τῆς Γερμανικῆς τῆς πατρίδος μας κατοχῆς ἡρωϊκη δρᾶσή του, Γέροντος Γεωργίου ἉγιοΠαυλίτου, ὁ ὁποῖος, μειοψηφήσας ὡς Προϊστάμενος γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Μονῆς του, καὶ συνεπέστατος πρὸς ὅσα ἐφρόνει, οὐδέποτε συγκατένευσε νὰ ἀνεβῇ στὸ αὐτοκίνητο τῆς Μονῆς του· καὶ ὅταν ἐστάλη νὰ ἀντιπορσωπεύσει ἐπὶ ἔτη μετὰ τὸ 1963 τὴν Μονή του στὴν Ἱερὰ Κοινότητα, ἔκανε μὲ τὰ πόδια τὴν διαδρομὴ Δάφνης-Καρυῶν καὶ τἀνάπαλιν, καὶ μάλιστα οὔτε τὸν ἁμαξιτὸ δρόμο πατοῦσε, ἀλλὰ ἀνεβοκατέβαινε τὸ παραδοσιακὸ λιθόστρωτο μονοπάτι.
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου